Monthly Archives: September 2013

THE CLASSICAL REVOLUTION Thoughts on new music in the 21st century


Published by the Scarecrow Press, New York, in 2013


The subject matter of ‘The Classical Revolution’ is the current emerging of a new music, which is rooted in premodernist tonal traditions. In painting, figurative realism – which was marginalized by modernism (abstract art, concept art) but never entirely disappeared – is enjoying a revival; a couple of contemporary architects are increasingly successful in recreating something of the classical tradition in building (Krier, Terry, Adams, Greenberg), in spite of fierce opposition from a conventional establishment. And now also in serious music, ideas of revival and restoration are appearing – somewhat later than in the other art forms, as usual. There has already been written about new figurative painting and new classical architecture, but new classical music is still a rather virginal territory.

The ‘killer myth’: the fallacy of progress in the arts

In the last century, very often the concept of ‘progress’ was projected upon the arts as a measurement of quality: ‘good art’ was ‘progressive art’: if an artist did not commit some ‘groundbreaking’ artistic deed, his work was considered worthless. While progress in science is a fundamental notion, in the arts it is meaningless, because the nature of art has nothing to do with progress. There may be progress in terms of physical means, like the types of pigment used in painting that got more stable in the last century, or the availability of relatively cheap music notation paper during the 19C industrial revolution, or iron fittings in architecture to vault bigger spaces. Also the discovery of perspective by Bruneleschi in the 15th century was something of progress, like the invention of the ‘sfumato’ brushwork Leonardo da Vinci developed, and which gave painters the opportunity to create a hazy atmosphere on the canvas. But expression, artistic vision, the quality of execution has never been dependent upon the physical means of an art form: Vermeer has not been superseded – in terms of artistic quality – by Picasso or Pollock, Bach not by Mahler or Boulez, Michelangelo not by Giacometti or Moore, Palladio not by Gropius and Le Corbusier. And we can appreciate the brilliance of the ‘primitive’ masters of Flanders, who lived before the great surge of 16C inventions in Italian painting, as we can the music of Palestrina who had no clue of Bach, Mozart, Beethoven or Chopin, simply because he lived in an earlier time.

Het FPK is niet voor haar taak geschikt

Op vrijdag 30 augustus 2013 publiceerde Dagblad Trouw een summiere aankondiging van mijn artikel dat de dag daarna verscheen in haar bijlage ‘Letter & Geest’: Kunstsubsidie is corrupt. De aankondiging was voor het Fonds Podiumkunsten (FPK) onmiddellijk aanleiding voor het volgende commentaar, dus nog vóór het artikel verschenen was:


Van de site van het FPK:

vr 30 augustus 2013

Belangenverstrengeling en vooringenomenheid bij Fonds Podiumkunsten?

Toen het Fonds Podiumkunsten in 2008 voor het eerst meerjarige subsidies verstrekte, deed het Fonds dat op dezelfde manier als de Raad voor Cultuur dat daarvoor deed. Bij de Raad was het gebruikelijk dat adviseurs die betrokken waren bij een aanvraag alleen bij de behandeling van die aanvraag de kamer verlieten. Deze praktijk was voor 2008 nooit door een rechtbank getoetst. Dat is wel gebeurd naar aanleiding van de eerste ronde meerjarige besluiten die het Fonds Podiumkunsten nam. De rechter oordeelde dat ‘het op de gang gaan staan’ niet voldoende was: een adviseur mocht dan ook niet meepraten over andere aanvragen. Het Fonds heeft zijn werkwijze natuurlijk direct na de eerste uitspraak uit 2010 aangepast. Twee andere uitspraken die ook gingen over de praktijk uit 2008 volgden nog, maar toen had het Fonds dus al een andere aanpak ingevoerd die bovendien verder gaat dan het zorgvuldig samenstellen van adviescommissies.

“Alleen ‘moderne’ kunst komt voor subsidiëring in aanmerking” (John Borstlap in TROUW 30 augustus 2013)