Monthly Archives: August 2013

Conservative?

 

Regularly the accusation of ‘conservatism’ is thrown at me, in the way a shoplifter is caught with his hands in the jewelry box, but without arguments and without consequences, so that the occasion passes like a cold draught on a sunny afternoon. But delving deeper into the possible motivation of such burbs, may contribute to the understanding of one of the more urgent questions in the field of culture today.

Why Ives is not a ‘great composer’

 

Today – 23/8/13 – I stumbled into an article on the interesting website www.npr.org/blogs/deceptivecadence/2013/ which is, I believe, run by an American radio station called NPR. Under the title ’An American Maverick Turns The Symphony On Its Head’ the well-known musicologist Jan Swafford celebrates the modernity and genius of Charles Ives, who was so much ahead of his time, etc. etc. – so, harping on postwar modernist mythology of the ‘groundbreaking genius’ who, with great courage and ignored by an ignorant environment, stormed the barricades of modernity and brought American – if not Western – music into the future of 20C composition. Audiences who ‘could not take it’ were, of course, conservative, did not understand the forward-looking spirit of the prophet in their midst. And so forth. The article was enlivened by a video of Stokowski conducting the last movement of Ives’ Fourth Symphony, considered his ‘master piece’. You saw the worried faces of the performers, anxious to get their clue in time, an extra conductor at the back, a small choir singing something of a hymn at the end of the piece. I am almost certain that many musicians played wrong notes or missed their entry, but the difference with right notes at the right moments must have been minimal. In such music, there are in fact no wrong entries or wrong notes, because ‘wrongness’ is irrelevant in an ‘idiom’ where everything is ‘permitted’ and any combination of sounds, or of notes, or of harmonies – as Ives’ father contended – is OK. Who could suppress a reaction at such extensive naivety? So I entered a comment:

Contemporary early music: the presence of the past

 

Reading Bruce Haynes’ The End of Early Music, an excellent exploration of the performance movement generally referred to as the ‘early music movement’ or HIP (Historically Informed Performance), a couple of things struck me as relevant for contemporary composition:

I’m beginning to realize that, just as all concert music – even that of last night’s New music concert – is music of the past. Whether we use the style of three hundred years ago or the style of ten years ago, or ten days, it is some kind of tradition we are using; the only difference is the age of the tradition. A style ten years old has to be self-consciously learned exactly like a style of three hundred years ago. The issue, it seems, is a matter of how far back you feel like going.

Een welverdiende prijs

De nieuwsbrief van het Fonds Podiumkunsten van 6 augustus 2013 vermeldde het volgende bericht:

JAN VAN DE PUTTE ONTVANGT MATTHIJS VERMEULENPRIJS

Jan van de Putte (1959) ontvangt de prestigieuze Matthijs Vermeulenprijs voor zijn werk Kagami-Jishi voor pianosolo en orkest. Kagami-Jishi, een compositie uit 2012, heeft Van de Putte gemaakt in opdracht van de NTR ZaterdagMatinee. De première vond plaats op 9 juni 2012 tijdens het Holland Festival. Van de Putte ontvangt de prijs op 14 december tijdens het Haagse Festival in de Branding uit handen van Henriëtte Post.

Toen de programmeur van de ZaterdagMatinee, Kees Vlaardingerbroek, in 2006 zijn ambt aanvaardde, ontstond er in het Nederlandse ‘nieuwe circuit’, d.w.z. het wereldje van de nieuwe muziek dat zichzelf om onnaspeurbare redenen altijd heeft opgeworpen als de ‘enige vertegenwoordiger van de nieuwe muziek in Nederland’, grote beroering: Vlaardingerbroek, tot dan programmeur van concertgebouw De Doelen in Rotterdam, zou slecht gaan programmeren – d.w.z. geen plaats meer inruimen voor de officiële Nederlandse fondsmuziek, zoals zijn voorganger Jan Zekveld zo mooi had gedaan met het presenteren van Nederlandse werken die zó slecht door het publiek werden ontvangen dat het wel erg goede stukken moeten zijn geweest. De ‘boesjwazie’ begrijpt immers niets van nieuwe muziek en blijft zich vastklampen aan het oude, traditionele repertoire dat geen andere functie heeft dan de week geworden zenuwen van luisteraars, die maar niet kunnen wennen aan de moderne wereld, te masseren, en hun vooroordelen en slechte smaak te bevestigen, alsof er geen vliegtuigen, stofzuigers, computers en nucleaire installaties bestaan.